Sociaal isolement wordt vaak verward met depressie, maar in dit stadium vertegenwoordigt het vaak een natuurlijk proces van zelfreflectie. De persoon begint afspraken af te zeggen, vermijdt lange gesprekken en geeft de voorkeur aan stilte of eenzaamheid.
Dit is geen gebrek aan liefde of desinteresse. Het is een manier om emotionele energie te sparen en je te concentreren op wat essentieel is. Iemand vergezellen betekent er zijn zonder opdringerig te zijn, aanwezigheid bieden zonder je op te dringen.
Het slaapritme raakt verstoord. Er kan sprake zijn van meer slaperigheid overdag en meer wakkerheid ‘s nachts, of van korte, onderbroken rustperiodes. In sommige gevallen treden intense dromen, levendige herinneringen of het gevoel op dat men overleden mensen ziet of voelt.
Deze ervaringen zijn vaak troostrijk voor degene die ze meemaakt. Het corrigeren of ontkennen ervan kan juist meer leed veroorzaken. Luisteren, de gevoelens erkennen en een rustige omgeving creëren helpt om deze momenten met meer sereniteit te doorstaan.