De woorden op de afbeelding voelden onafgemaakt aan, als een zin die nog beantwoord moest worden.

Ze bleven nog lang in mijn gedachten hangen nadat ik de app had afgesloten, totdat mijn nieuwsgierigheid me ertoe aanzette om actie te ondernemen. Toen ik me in die smalle gang bevond, voelden de oorbellen in mijn handpalm zwaarder aan dan ze zouden moeten – twee kleine metalen cirkels die de vreemde zwaartekracht van toeval met zich meedroegen.

Ik was gekomen met de verwachting van iets eenvoudigs. Een beleefde verontschuldiging. Een kort gesprek. Zo’n moment dat een kleine fout rechtzet en het leven weer zijn normale gang laat gaan.

Maar toen de deur openging, glimlachte de vrouw die voor me stond niet alsof ze me herkende.

Haar ogen bestudeerden mijn gezicht aandachtig, niet met wantrouwen, maar met iets fragielers – verwarring vermengd met terughoudendheid, alsof ik een naam had genoemd die hoorde bij een verhaal dat ze ooit kende, maar niet meer hardop vertelde. De gang achter haar rook vaag naar schoon linnen en de tijd. Even zwegen we allebei.