‘Omdat Arthur Sterling alles van me heeft afgepakt, behalve jou,’ antwoordde Isabel. Ze legde uit dat ze zesentwintig jaar geleden dienstmeisje was op het landgoed van de familie Sterling. Arthur was net een gearrangeerd huwelijk aangegaan met Victoria Montero , een societydame. Arthur en Isabel waren in het geheim verliefd op elkaar geworden. ‘Hij beloofde dat we een gezin zouden vormen,’ fluisterde Isabel. ‘Hij maakte zelfs die foto met de zonnebloemen. Maar toen Victoria erachter kwam, stelde ze hem voor een ultimatum: zijn carrière en reputatie, of ons. Hij koos voor zijn carrière.’
Isabel legde uit dat Arthur haar geld had gegeven om te verdwijnen. Ze had hem nooit verteld dat ze zwanger was, maar stuurde later brieven en foto’s – brieven die nooit beantwoord werden.
Sophie besloot bij het bedrijf te blijven, gedreven door een mengeling van wrok en een behoefte aan de waarheid. Victoria Sterling voelde echter een bedreiging. Ze begon Sophie’s werk te saboteren – ze verwijderde bestanden om haar ontslagen te krijgen. Arthur herkende de sabotage echter. « Ik ken mijn vrouw, » zei hij tegen Sophie. « En ik weet wat uitmuntendheid is. Jij bent niet verantwoordelijk voor deze fouten. »
De spanning bereikte een hoogtepunt toen Victoria Sophie’s identiteit ontdekte. Ze stormde Arthurs kantoor binnen. « Ze is een opportunist! Net als haar moeder! » Sophie hield voet bij stuk. « Ik ben hier niet voor het geld. Ik ben hier omdat jullie zesentwintig jaar van mijn leven hebben gestolen. »
Arthur bekeek het bewijsmateriaal dat Sophie had verzameld – bewijs dat Victoria al tientallen jaren de brieven van Isabel had onderschept. Arthurs gezicht werd lijkbleek. ‘Je wist het?’ fluisterde hij naar Victoria. ‘Je hebt mijn dochter bij me weggehouden?’
