Zij was het.
De wereld stond even stil. Het was dezelfde witte kanten jurk die haar moeder in een doos bewaarde. Dezelfde zonnebloem die ze in het park had geplukt. De foto was identiek aan die haar moeder zo koesterde, tot aan het kleine koffievlekje in de hoek toe.
‘Luistert u wel, mevrouw Miller?’ snauwde Arthur. Sophie voelde de lucht uit haar longen verdwijnen. ‘Ik… het spijt me,’ stamelde ze. Arthur merkte haar blik op en zijn gezicht verstrakte. ‘Die foto… mag ik vragen wie zij is?’ Arthur zweeg, zijn stem brak. ‘Het is privé. Het is niet belangrijk. U kunt gaan.’
Sophie bracht de rest van de dag door op de automatische piloot. Toen ze bij haar bescheiden huis in Oakland aankwam, trof ze haar moeder, Isabel , in de keuken aan. ‘Hoe was het, schat?’ vroeg Isabel.
‘Mam… Meneer Sterling heeft een foto van mij op zijn bureau staan. Die met de zonnebloem.’ Het theekopje in Isabels hand viel in stukken op de grond. Haar gezicht werd wit. ‘Wat zei je?’
‘Het is dezelfde foto, mam.’ Isabel liet zich in een stoel zakken en liep naar haar kamer. Ze pakte een klein metalen doosje onder haar bed vandaan. Daarin zaten vergeelde brieven, een plukje haar en een identieke foto.
‘Er is iets wat ik je nooit over je vader heb verteld, Sophie,’ zei Isabel. ‘Je vader is niet dood. Je vader is Arthur Sterling.’
De stilte was oorverdovend. « Mijn baas? » riep Sophie. « Waarom heb je me dat niet verteld? »
