Onderin de doos lag een kopie van het testament.
Alles werd gelijk verdeeld.
Tussen zijn twee biologische kinderen.
En ik.
De advocaat vertelde me dat hij die beslissing jaren geleden al had genomen. Hij heeft er nooit over getwijfeld. Nooit de behoefte gevoeld om zich te verantwoorden.
‘Zij hebben hun deel gekregen,’ zei de advocaat. ‘En u ook.’
Ik verliet het kantoor met de doos tegen mijn borst gedrukt, verdriet en dankbaarheid vermengd.
Toen begreep ik eindelijk iets waar ik jaren over had gedaan om het onder woorden te brengen:
Liefde heeft geen getuigen nodig.
