Op de avond van het feest stond ik voor de spiegel. Ik had een jurk uit de uitverkoop van een warenhuis gekozen. Het was een licht, botergeel – eenvoudig, bescheiden, met delicate bandjes. Hij kostte veertig dollar. Ik droeg geen sieraden, alleen kleine nep-pareloorbellen. Ik had mijn haar in een losse knot gedaan en mijn make-up minimaal gehouden.
Ik keek in de spiegel en zag Emma Cooper. Ze zag er prachtig uit. Ze zag er gewoon uit.
Toen Brandon me ophaalde, droeg hij een smoking die hem perfect paste. Toen hij me zag, verdween de glimlach even van zijn gezicht. Het was een micro-uitdrukking, een vleugje teleurstelling, die snel werd gemaskeerd door een geoefende grijns.
‘Je ziet er… leuk uit,’ zei hij.
‘Mooi?’ plaagde ik, terwijl ik in zijn auto stapte.
‘Mooi,’ corrigeerde hij snel. ‘Gewoon… simpel. Mijn moeder is een beetje… deftig.’
De autorit naar het Grand View Hotel was gevuld met zijn nerveuze gepraat. Hij bereidde me voor alsof ik naar een veldslag ging.
‘Mijn moeder, Clarissa , is erg kieskeurig,’ waarschuwde hij. ‘Mijn vader, Kenneth , is helemaal op zaken gericht. Mijn zus Natasha kan bot zijn, en mijn nicht Jessica heeft een scherpe tong. Probeer je gewoon aan te passen.’
Er waren overal rode vlaggen te zien, maar ik was kleurenblind door de liefde.
We kwamen aan. De balzaal was een zintuiglijke overdaad van rijkdom. Kristallen kroonluchters hingen als bevroren tranen aan het plafond. Tafels waren gedrapeerd met zware zijde. De lucht rook naar dure parfum en een gevoel van superioriteit.
Er waren zeker tweehonderd mensen, een zee van pailletten, fluweel en diamanten. De vrouwen droegen jurken die meer kostten dan mijn jaarsalaris als ontwerper. De mannen droegen horloges waarmee je een kleine start-up kon financieren.
En daar stond ik dan, in mijn gele jurk van veertig dollar.
De blikken begonnen zodra we de drempel overstapten. Ogen gleden over me heen, analyseerden mijn uiterlijk, bepaalden de waarde van mijn outfit en oordeelden binnen enkele seconden over mijn waarde. Ik hoorde het gefluister als een koude bries door de kamer waaien.
‘Wie is dat?’
‘Is ze bij Brandon?’
‘Kijk eens naar die jurk. Heeft ze die zelf gemaakt?’
Brandons hand klemde zich steviger om de mijne. Het was geen geruststellende greep, maar een greep vol schaamte.
