Marc zocht wanhopig naar haar hand, maar die bleef roerloos. Haar ogen werden groot, een enkele traan gleed over haar wang. En in die aangrijpende stilte begreep hij eindelijk de ware straf: lang genoeg overleven om de immense kracht te kunnen meten van degene die hij had verraden.
De wedergeboorte van een vrije vrouw
Elise schoof voorzichtig haar kussen recht en zei kalm:
« Rust nu maar uit. Het is allemaal voorbij. »
De volgende dag, toen Marcs lichaam werd weggevoerd, keek ze toe hoe de opkomende zon Parijs verlichtte. Op haar gezicht was noch vreugde noch verdriet te zien, alleen een diepe vrede.
