Toen ik terugkwam bij het huis, zat ze op de veranda, met haar schouders naar beneden, starend naar niets in het bijzonder.

Ze had nergens heen te gaan. Voor het eerst sinds de dood van mijn zoon spraken we echt met elkaar. Ze vertelde me verhalen die ik nog nooit had gehoord – hoe hij zelfs op zijn slechtste dagen nog grapjes maakte, hoe hij zich zorgen maakte dat ik alleen zou zijn, hoe hij haar had gevraagd voor me te zorgen als hij er niet meer was. Terwijl ik luisterde, begreep ik eindelijk dat ze niet koppig weigerde te vertrekken. Ze klampte zich vast aan de laatste plek waar hun leven samen nog echt voelde, een ruimte vol liefde, verdriet en herinneringen die ze nog niet wilde loslaten.