Op dat moment was ik in de war, er spookten zoveel vragen door mijn hoofd.
Wat voor traditie was dat nou? Hoe zou zijn vader eigenlijk weten of ik wel echt een broek draag?
Maar ik had geen idee wat er zou komen…
Ik wilde een goede echtgenote zijn, dus ik gehoorzaamde de woorden van mijn man. Bovendien zou zijn vader maar een week blijven.
Daar zat ik dan, aan tafel in een losse avondjurk, me blootgesteld en nerveus voelend, toen er plotseling iets schokkends gebeurde dat me tot in mijn botten deed wankelen.
De vader van mijn man zat recht tegenover me, maar hij liet steeds zijn servet op de grond vallen en elke keer als hij zich bukte om het op te rapen, keek hij recht tussen mijn ogen door.
Aanvankelijk dacht ik dat het een vergissing was, maar toen het vijf keer achter elkaar gebeurde, wist ik dat er iets niet klopte.
Ik keek naar mijn man, Gabriel, maar hij was zo druk aan het eten dat hij niet eens merkte dat zijn vaders blik afdwaalde.
‘Is het eten niet lekker, meneer?’ vroeg ik, met trillende stem.
