Ze droeg zorgen met zich mee waar ze nooit over sprak, angsten die ze nooit deelde en dromen die ze verborgen hield om mij een betere toekomst te geven.
Elke traan die ze vergoot, was een moment waarop ze ervoor koos mijn onschuld te beschermen in plaats van de last van de wereld op mijn jonge schouders te laten drukken.
Als ik vandaag met haar zou kunnen praten, zou ik haar handen vasthouden en haar vertellen dat ik haar nu zie – haar echt zie.
