Die avond kwam ik later dan normaal thuis, uitgeput van de opeenvolgende vergaderingen en de eindeloze files.
Het enige wat ik wilde was douchen en mijn kussen.
Ik duwde de slaapkamerdeur open en bleef stokstijf staan.
Mijn man en mijn zus lagen in mijn bed.
Onder de dekens.
De deken was bijna tot aan hun neuzen opgetrokken.
Een fractie van een seconde was het stil in de wereld.
Ze staarden me aan, als versteend. Ik staarde terug. Het voelde alsof er een klap in mijn borst was gegooid. De hitte schoot naar mijn gezicht en duizend vreselijke conclusies flitsten in een oogwenk door mijn hoofd.
Ik handelde instinctief en was klaar om weg te lopen voordat ik de controle volledig zou verliezen.
« Wacht! » riepen ze allebei tegelijk.
“Het is niet wat je denkt!”
Mijn hand zweefde vlak bij het deurkozijn. Mijn hartslag was zo hevig dat ik hem in mijn oren kon horen.
Langzaam draaide ik me om.
Toen viel me iets vreemds op.
