Dr. Patel stormde naar binnen en de hele kamer kwam in beweging.

« Penetratietrauma aan de linkerschouder, » meldde ik. « Bloeddruk daalt. Patiënt is bij bewustzijn maar verward. Mogelijk alcoholgebruik. »

‘Ik was niet dronken,’ mompelde Marcus zwakjes.

‘Schrijf dat niet op,’ snauwde Vanessa.

Iedere verpleegster hoorde haar.

‘Alles wat hier gezegd wordt, is gedocumenteerd,’ antwoordde ik.

Enkele minuten later arriveerde een politieagent. Marcus was met zijn auto tegen een vangrail voor een luxehotel gereden. Vanessa was bij hem geweest – ze droeg een diamanten halsketting die ik meteen herkende.

Mijn jubileumketting.

Diegene waarvan hij beweerde dat hij gestolen was.

Toen haar om een ​​reactie werd gevraagd, herpakte Vanessa zich snel.

“Het was een ongeluk. Hij bracht me gewoon naar huis na een familiediner.”

‘Om twee uur ‘s nachts?’ vroeg ik.

Haar blik werd scherper.

Marcus probeerde overeind te komen. « Elena, we kunnen even onder vier ogen praten. »

‘Dat zouden we kunnen,’ antwoordde ik. ‘Maar eerlijkheid is nooit je sterkste kant geweest.’

Een vlaag van angst flitste over zijn gezicht.

Goed.