Mijn carrière nam een enorme vlucht. Universiteiten benaderden me massaal voor gastcolleges, niet alleen over oncologie, maar ook over professionele ethiek en de bescherming van intellectueel eigendom voor vrouwelijke wetenschappers in door mannen gedomineerde vakgebieden.
Het is inmiddels meer dan een jaar geleden sinds die explosieve nacht in mei. Het herenhuis is totaal onherkenbaar. Ik heb het interieur volledig gestript, het benauwende behang waar Marcus zo dol op was verwijderd en de ruimte gevuld met licht, moderne kunst en zuurstof. De geest van zijn aanwezigheid is volledig verdreven.
Ik heb weer een relatie. Hij heet David. Hij is hoogleraar bio-ethiek en ik heb hem ontmoet tijdens een symposium in Chicago. Hij is briljant, ontzettend aardig en, bovenal, hij waardeert mijn intellect in plaats van zich erdoor minderwaardig te voelen.
Gisteravond, terwijl we op mijn pas gerenoveerde terras zaten te genieten van een glas Pinot Noir, streek David met zijn vingertoppen langs de rand van zijn glas en stelde een vraag die al een tijdje tussen ons in hing.
‘Kijk je wel eens terug en heb je spijt van hoe meedogenloos je het gala hebt aangepakt, Isabella? De absolute nucleaire optie?’
Ik leunde achterover, trok mijn kasjmier omslagdoek strakker tegen de avondkou aan en dacht erover na.
‘Ik heb er spijt van dat ik mijn twintiger jaren heb opgeofferd om zijn collegegeld te betalen,’ antwoordde ik eerlijk. ‘Ik heb er diep spijt van dat ik tien jaar lang blind ben geweest voor zijn narcisme. Maar ik heb geen seconde spijt van mijn ontsnappingsplan. Hij smeedde in het geheim een plan om mijn levensbloed te stelen, me voor de lol te vernederen en er als winnaar vandoor te gaan. Ik heb gewoon een betere val gezet. Nee, David. Ik heb er geen spijt van dat ik het heb overleefd.’
David glimlachte, een warme, oprechte uitdrukking, en reikte over de tafel om zijn vingers met de mijne te verstrengelen. ‘Hij heeft je fundamenteel verkeerd begrepen. Hij zag je vriendelijkheid en concludeerde daaruit dat je zwak was.’
‘Dat was zijn fatale fout,’ beaamde ik zachtjes.
Volgende maand gaat mijn immunotherapieprotocol de tweede fase van klinische studies bij mensen in. De voorlopige statistische gegevens zijn verbluffend. Als deze methodologie standhoudt, zien we een paradigmaverschuiving in de manier waarop de mensheid alvleesklierkanker bestrijdt.
Die doorbraak behoort de wereld toe, maar de naam op het patent is uitsluitend van mij. Ik heb het verdiend in de stille, eenzame uren van de nacht. Ik heb ervoor gevochten. En toen een dief het van me probeerde af te pakken, heb ik zijn koninkrijk tot de grond toe afgebrand om het te beschermen.
Marcus Chen probeerde tijdens een prijsuitreiking mijn huwelijk te beëindigen en mijn nalatenschap te stelen. In plaats daarvan maakte ik definitief een einde aan zijn carrière en behield ik precies wat van mij was. Hij lachte me die avond uit, arrogant naast zijn maîtresse staand, er volledig van overtuigd dat hij de slimste man in de zaal was.
Hij was niet eens de slimste aan zijn eigen tafel.
Vind je dit bericht interessant? Geef dan een like en deel het.
