Evlyn zeeg even, de spatel zweefde boven het fornuis terwijl ze naar haar zoon luisterde. Haar gedachten waren nog steeds vertroebeld door woede en verwarring van de vorige dag, maar zijn toon was nu anders – zachter, bijna smekend. « Michael, ik zag wat ik zag. Wat valt er nog meer uit te leggen? » antwoordde ze, terwijl ze probeerde haar stem beheerst te houden.
« Luister alsjeblieft even naar haar. Het is niet wat je denkt, » hield Michael vol. Er klonk een urgentie in zijn stem die Evelyn niet kon negeren. Ze zuchtte en keek naar Lily, die vrolijk aan de keukentafel zat te tekenen. Haar blote hoofd weerkaatste het ochtendzonlicht.
« Oké, » gaf Evelyn toe, « maar ze moet wel een goede reden hebben voor dit alles. » Nadat ze de telefoon had opgehangen, voelde Evelyn een knoop in haar maag ontstaan. Ze wilde geloven dat er een logische verklaring voor was, maar haar instinct vertelde haar iets anders.
