De geur trof me als eerste.
Niet de gebruikelijke mix van citroenreiniger, dure kaars en licht stoffig marmer die ik met het penthouse associeerde, maar iets diks, zoets en volkomen verkeerds. Premium Belgische chocolade en kunstmatige aardbei, vermengd met Italiaans leer, zijde en Perzische wol.
Ik stapte over de drempel en verstijfde.
Ik schreeuwde niet. Ik liet mijn sleutels niet in slow motion vallen zoals in een film. Ik stond daar gewoon, mijn hand nog steeds om de deurknop geklemd, elke spier gespannen, elke neuron vurend in verbijsterde ongeloof terwijl mijn hersenen probeerden te verwerken wat ik zag.
Mijn Fendi-bank van $12.000 zag eruit als een plaats delict.
De crèmekleurige stof – waar ik zes maanden naar had gezocht om perfect te passen bij de lichtgekleurde kalkstenen vloer en de zachte champagnekleurige muren – zat onder de donkerbruine vlekken. Niet zomaar een vlekje of twee. Volledige handafdrukken. Wervelingen. Vlekken. Een Pollock van suiker en vernietiging.
Mijn maag trok samen. Mijn zicht werd scherper.
Er zaten handafdrukken op de armleuningen, op de kussens, zelfs op de rugleuning waar iemand duidelijk met plakkerige vingers overheen was geklommen. Een veeg chocolade liep over een van de armleuningen alsof iemand er voor de lol met zijn hand overheen had gewreven.
Op het kleed onder de salontafel glinsterde iets. Het duurde even voordat ik de verspreide stukjes herkende: de verbrijzelde resten van een zeldzaam glazen kunstwerk dat ik in consignatie had geleend van een galerie in het centrum – een onvervangbaar, uniek stuk waarvoor ik wekenlang had onderhandeld en verzekeringspapierwerk had afgehandeld.
De salontafel zelf stond vol met open snackzakjes, druipende pakjes sap die op hun kant lagen en een half opgegeten cupcake die tegen de rand van een marmeren dienblad was gedrukt.
