‘Laten we wachten,’ zei ik tegen hem. ‘Sommige momenten ontstaan ​​vanzelf.’

Twee maanden later gaf Julia een verjaardagsdiner in een chique restaurant. Ze stuurde van tevoren een bericht rond met een lijst van gewenste cadeaus – designermerken, cadeaubonnen – en voegde eraan toe: « Contant geld is ook welkom. Minimaal 50 euro per persoon. Het restaurant is duur. »

Mark wilde niet gaan.

‘We gaan,’ zei ik. ‘Ik heb haar cadeau al uitgekozen.’

Die avond bracht ik dezelfde bordeauxrode envelop mee.

Binnenin zat haar ansichtkaart – en een briefje van mij:

“We geven uw bijdrage aan onze toekomst terug. Moge het u net zoveel vreugde brengen als het ons heeft gebracht.”

Geen geld.

Toen het onze beurt was om haar te feliciteren, gaf ik het haar en zei liefjes:

“Julia, je huwelijksgeschenk was zo symbolisch dat we besloten het terug te geven. Eerlijk is eerlijk.”

Ze herkende de envelop meteen. Ze verstijfde, maar haar nieuwsgierigheid won het. Ze opende hem voor ieders ogen.

Ze las het briefje.

Haar gezicht werd bleek.

Ze schudde de envelop.

‘Waar is het geld?’ eiste ze.