Dat was nogal een understatement.

Op de trouwdag arriveerde ze in een opvallende rode jurk met een dramatische halslijn – meer geschikt voor een gala dan voor de ceremonie van haar broer. Tijdens de receptie gedroeg ze zich alsof alle ogen op haar gericht waren. Ze onderbrak de gastheer, domineerde elk spel en schreeuwde harder dan wie dan ook:

“Bitter! Zoen zoals het hoort! Wat is dat?”

Ze bestelde zelfs een aparte fles van de duurste champagne.

« Van de gewone krijg ik hoofdpijn, » zei ze tegen de ober, zonder het ons te vragen.

Toen het tijd was voor de toespraken, greep ze de microfoon en sprak langer dan wie dan ook. Ze vertelde hoe toegewijd ze als zus was geweest en hoeveel ze Mark door de jaren heen had gesteund.

‘Ik heb een oprecht cadeau voor jullie,’ zei ze dramatisch, terwijl ze ons een dikke bordeauxrode envelop overhandigde. ‘Ontzeg jezelf niets.’

Het zag er indrukwekkend uit. Zwaar. Belangrijk.

Later die avond, terug in het hotel, begonnen we de cadeaus open te maken. Alles wat we van vrienden en familie hadden gekregen, voelde oprecht aan.

Ten slotte pakte Mark Julia’s envelop op.

‘Nou ja, ze had het wel over haar bonus,’ grapte hij.

Hij opende het.

Niets.

Binnenin zat alleen een ansichtkaart met de tekst: « Met liefde. Leef prachtig! »

Hij schudde de envelop. Keerde hem om. Scheurde hem open.

Leeg.

‘Het moet een vergissing zijn,’ zei hij zachtjes.

‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Ze wist precies wat ze deed.’

Ik heb de envelop weer zorgvuldig dichtgeplakt.