Ik knikte naar mijn advocaat.
Het scherm lichtte op.
Eerst kwamen de medische dossiers. Lila die mijn verzekering gebruikte. Het vervalste toestemmingsformulier. Victor die als contactpersoon voor noodgevallen stond vermeld. Toen de verwijderde sms’jes. En toen de beelden uit de bankkluis.
Bij elke dia werd Victors gezicht steeds bleker.
Claudine fluisterde: « Dit is illegaal. »
‘Ja,’ zei ik. ‘Vervalsing is dat meestal.’
Lila stond op. « Mara, ik kan het uitleggen. »
“Ga zitten.”
Ze ging zitten.
Victor sloeg met zijn hand op tafel. « Dit is een privéaangelegenheid binnen de familie. »
Ik keek naar het bestuur. « Het werd een bedrijfskwestie toen hij probeerde mij geestelijk onbekwaam te verklaren om de stembevoegdheid over te nemen. »
Mijn advocaat deelde pakketten uit.
‘In die pakketten,’ zei ik, ‘vindt u ondertekende klachten die vanochtend zijn ingediend bij de politie, de medische tuchtcommissie, de afdeling verzekeringsfraude en het openbaar ministerie. U vindt er ook Victors voorstel tot onmiddellijk ontslag.’
Victor lachte, maar zijn lach stokte halverwege. « Je kunt me niet ontslaan. Ik ben je echtgenoot. »
“Jij was mijn echtgenoot.”
De deur ging open.
Twee rechercheurs grepen in.
Lila barstte in snikken uit. Claudine klemde haar parels zo stevig vast dat de streng brak. Witte kralen verspreidden zich over de vloer als kleine botjes.
Victor boog zich voorover en zei met gedempte stem: « Mara, denk aan de baby. »
Ik stond langzaam op.
« Ik ben. »
