Hij bekeek de papieren en verscheurde ze.
‘Ik accepteer dit ontslag niet,’ zei hij.
‘Dit is geen zakelijke aangelegenheid,’ antwoordde ik.
‘Voor mij is het hetzelfde,’ zei hij. ‘Ik heb een partner nodig, niet alleen een CFO. Blijf.’
Ik aarzelde.
‘Jij bent onvervangbaar,’ voegde hij er zachtjes aan toe.
Ik keek hem aan en besefte dat er iets veranderd was.
Ik bleef.
Onze relatie was niet gebaseerd op romantiek, maar op respect, kracht en gedeelde ambitie. Na verloop van tijd ontwikkelde zich dat tot iets diepers.
Op een avond, terwijl we uitkeken over de rivier, leunde ik tegen hem aan.
‘Vroeger dacht ik dat liefde opoffering betekende,’ zei ik zachtjes. ‘Nu denk ik dat het gelijkwaardigheid betekent.’
Hij glimlachte flauwtjes. « Dan passen we perfect bij elkaar. »
Voor het eerst in jaren voelde ik me vredig.
