Twee generaties, één gedeelde vrede hersteld
Die avond staken we, zoals elk jaar, kaarsen aan. Maar voor het eerst spraken we openhartig met elkaar. Over degenen die we misten. Over wat er nog over was. Over wat er nog toe deed.
Buiten viel de sneeuw geruisloos. Het was niet langer beangstigend. Léa pakte mijn hand, niet als een kind dat troost zoekt, maar als een volwassene die troost aanbiedt.
En toen begreep ik dat het soms niet de antwoorden zijn die helen, maar de moed om ze samen te zoeken, in een gedeelde waarheid .
