Misschien was ik het niet. Maar ik was niet van plan te negeren wat ik had gehoord.
Die avond, nadat ik bij haar thuis was vertrokken, zat ik in mijn auto naar het stuur te staren en dacht ik aan Lily’s zachte stemmetje dat om toestemming vroeg om te eten. Ik dacht aan hoe ze in slaap was gevallen met haar hand op haar buik.
En toen besefte ik iets:
soms zijn de engste dingen niet de blauwe plekken die je kunt zien.
Soms zijn het regels waar een kind zo sterk in gelooft dat het ze niet eens in twijfel trekt.
Als jij in mijn schoenen stond… wat zou je nu doen?
Zou je je zus opnieuw confronteren, om hulp vragen, of eerst proberen Lily’s vertrouwen te winnen en alles op te schrijven?
Vertel me wat je ervan vindt, want eerlijk gezegd probeer ik nog steeds uit te vinden wat de juiste stap is.
Geen gerelateerde berichten.
