Maandagochtend. Marcus werd fluitend wakker. Hij was in een goed humeur. Het was zijn laatste werkdag. Hij had waarschijnlijk al een vliegticket naar een tropische bestemming geboekt voor die avond.
‘Ik heb een verrassing voor je,’ zei ik bij het kopje koffie.
Hij keek op, een vleugje argwaan in zijn ogen. « O? »
“Ik heb een paar mensen uitgenodigd voor een brunchafspraak. Uw belangrijkste klanten. Robert Steinberg . Jennifer Wu . De partners van het bedrijf.”
Marcus verstijfde. « Hier? Nu? »
“Ze zijn er over twintig minuten. Ik heb ze verteld dat je een belangrijke aankondiging had over de fusie.”
“Ava, ik—ik ben er niet op voorbereid—”
‘Onzin,’ glimlachte ik. ‘Je bent altijd goed voorbereid.’
Ik had de uitnodigingen om 4:00 uur ‘s ochtends vanaf zijn gekloonde telefoon verstuurd. Ik liet het urgent klinken. Cruciaal. Als Aiden Mercer een vergadering om 7:00 uur ‘s ochtends aankondigt, komen er mensen opdagen.
De deurbel ging.
Marcus zag eruit alsof hij moest overgeven.
Ik deed de deur open. Robert Steinberg , CEO van Steinberg Industries, kwam binnenlopen, met een verwarde maar geïnteresseerde blik. Achter hem kwamen de anderen. De kopstukken. De mensen wier vermogen Aiden beheerde.
‘Aiden,’ zei Robert, terwijl hij Marcus de hand reikte . ‘Dit moet wel goed zijn. Ik heb een bestuursvergadering gemist.’
Marcus schudde hem de hand, zijn handpalm was zichtbaar bezweet. « Robert. Fijn je te zien. »
‘Nou?’ vroeg Jennifer Wu, terwijl ze op haar horloge keek. ‘Wat is de mededeling?’
Ik stapte naar voren. « Eigenlijk is het mijn aankondiging. »
Het werd stil in de kamer. Marcus keek me aan, zijn ogen smekend. Hij wist dat het script volledig uit de hand was gelopen.
‘Ik wilde jullie allemaal bedanken voor jullie komst,’ zei ik. ‘Ik weet dat mijn man de laatste tijd… anders is. Attenter. Minder allergisch voor schaaldieren.’
Enkele nerveuze lachjes.
‘Maar de waarheid is,’ vervolgde ik, mijn stem verhardend, ‘dat de man die voor u staat niet Aiden Mercer is .’
Marcus sprong naar voren. « Ava, doe dat niet— »
‘Ga zitten, Marcus,’ snauwde ik.
Ik pakte mijn telefoon en verbond hem met de tv in de woonkamer.
‘Ik wil je graag een opname laten horen,’ zei ik.
Kaye’s stem vulde de kamer, helder en professioneel. » Ik vlieg momenteel op grote hoogte… Ik kijk naar Aiden… Hij loopt hand in hand met een andere vrouw. »
De directieleden keken elkaar aan. Robert Steinberg fronste zijn wenkbrauwen. « Wat is dit? »
‘Dit,’ zei ik, ‘is Marcus Webb . Een acteur die door mijn man was ingehuurd om hem drie maanden lang te spelen, terwijl de echte Aiden Mercer onze bezittingen liquideerde, het geld witwaste via schijnvennootschappen in Panama en met zijn maîtresse naar Parijs vluchtte.’
Pandemonium.
Jennifer Wu pakte meteen haar telefoon. Robert Steinberg greep Marcus bij de revers. « Waar is mijn geld? »
‘Ik wist het niet!’ stamelde Marcus, zijn Britse accent veranderde in een Queens-accent. ‘Ik was alleen maar het gezicht! Ik wist niet dat hij aan het stelen was!’
‘U bent medeplichtig aan federale fraude,’ zei ik kalm.
Toen gaf mijn laptop een melding.
Ik keek naar het scherm. De val was dichtgeklapt.
Ongeautoriseerde toegang gedetecteerd. IP-adres: Parijs, Frankrijk. Bestand: Belastingdocumenten 2024.
Aiden had ingelogd om de overschrijving te controleren.
‘Hij heeft het net geactiveerd,’ kondigde ik aan. ‘Mijn man heeft zojuist vanuit Frankrijk toegang gekregen tot onze gedeelde schijf. Het virus dat ik heb geïnstalleerd, heeft alle accounts die aan zijn inloggegevens zijn gekoppeld, geblokkeerd. Het geld is digitaal bevroren. 47 miljoen dollar.’
De deurbel ging opnieuw.
Dit keer ging het niet om een klant.
« Federale agenten! »
Ik deed de deur open. Agent Brennan van de FBI-afdeling Financiële Misdrijven kwam binnen, gevolgd door een team in windjacks.
‘ Marcus Webb ?’ vroeg ze, terwijl ze de zwetende acteur recht in de ogen keek. ‘U bent gearresteerd voor samenzwering, identiteitsdiefstal en internetfraude.’
Terwijl ze hem handboeien omdeden, keek Marcus me aan. ‘Het spijt me, Ava. Echt waar. De trouwfoto… je zag er zo gelukkig uit.’
‘Bewaar dat maar voor de jury,’ zei ik.
