Toen Marcus die avond thuiskwam, rook het appartement naar knoflook, witte wijn en boter.
‘Er ruikt iets heerlijks,’ riep hij, terwijl hij zijn sporttas liet vallen.
Ik stond bij het fornuis en roerde de linguine. « Ik besloot iets bijzonders te maken. Het recept van mijn oma uit Napels. »
Ik zette het bord voor hem neer. Garnalen scampi.
De echte Aiden had een zo ernstige schaaldiervallergie dat de stoom van kokende garnalen zijn keel al kon dichtslibben. Hij droeg altijd twee EpiPens bij zich. Zijn medische alarmarmband was het enige sieraad dat hij droeg, afgezien van zijn trouwring.
Marcus ging zitten. Hij keek naar het bord. Hij glimlachte.
‘Dit heb je al eeuwen niet meer gemaakt,’ zei hij.
‘Ik weet het,’ antwoordde ik, terwijl ik hem een glas wijn inschonk. ‘Ik vond dat we wel een traktatie verdienden.’
Ik keek toe, mijn hart bonzend in mijn borst, terwijl hij zijn vork oppakte. Hij draaide de pasta rond en prikte er een grote, roze garnaal aan. Hij bracht hem naar zijn mond.
Hij heeft het opgegeten.
Hij kauwde, slikte en zuchtte van genot.
“Ongelooflijk, Ava. Echt waar.”
Geen zwelling. Geen benauwdheid. Geen behoefte aan een EpiPen.
Hij was niet mijn man. Hij was een vreemdeling die schelpdieren at in mijn keuken, de kleren van mijn man droeg en in mijn bed sliep.
‘Ik zat te denken,’ zei ik, terwijl ik zijn glas bijvulde. ‘We zouden dit weekend je moeder moeten bezoeken.’
De echte Aiden verafschuwde zijn moeder. Een bezoek vergde wekenlange onderhandelingen.
‘Dat klinkt fantastisch,’ zei Marcus . ‘Dat zou ze geweldig vinden.’
Hij zakte voor alle toetsen, maar hij kende de beoordelingscriteria niet.
Die nacht wachtte ik tot zijn ademhaling weer rustig werd en hij in een diep slaapritme terechtkwam. De echte Aiden leed aan slapeloosheid. Deze man sliep als een blok.
Ik glipte uit bed en sloop naar de plek waar hij Aidens aktentas had achtergelaten. Met trillende vingers opende ik hem.
Binnenin, verborgen onder een stapel legitiem ogende dossiers, vond ik het.
Een dikke manilla-envelop. Binnenin zaten pagina’s vol handgeschreven notities.
Ava drinkt haar koffie met één suikerklontje. Zonder melk.
Trouwdag: 15 oktober. Koop witte lelies.
Haar vader is drie jaar geleden overleden. Begin er niet over.
Ze huilt aan het einde van Casablanca.
Het was een script. Mijn leven, mijn verdriet, mijn liefde – teruggebracht tot kernpunten voor een betaalde bedrieger.
Onderaan de laatste pagina staat een notitie in Aidens kenmerkende, grillige handschrift:
Contract eindigt dinsdag. Houd dekking tot de overschrijving is verwerkt. Ga dan weg.
Dinsdag. Morgen.
Ik had nog vierentwintig uur voordat ze het laatste geld meenamen en voorgoed verdwenen.
Ik heb foto’s van de documenten gemaakt. Daarna heb ik ze precies teruggelegd zoals ik ze had gevonden.
Ik ging naar mijn kantoor en opende mijn laptop. Ik was niet van plan de politie te bellen. Nog niet. De politie neemt verklaringen af. Ze maken rapporten. Ze werken traag.
Ik moest me met de snelheid van het licht verplaatsen.
Ik logde in op onze gezamenlijke cloudopslag. Ik vond de map met de naam ‘ Belastingdocumenten 2024′ . Dat was de map die Aiden obsessief controleerde.
Ik schreef een stukje code. Een financieel virus, elegant en verwoestend. Ik heb het in een PDF-bestand ingebed. Zodra iemand dat bestand opende vanaf een IP-adres buiten de Verenigde Staten, zou dat een kettingreactie in gang zetten. Het zou de rekeningen blokkeren, de digitale sleutels van de Cayman-shells ontoegankelijk maken en de SEC waarschuwen voor verdachte activiteiten.
Toen wachtte ik tot de zon opkwam.
