Twee uur later zat mevrouw Adele aan mijn keukentafel terwijl ik wentelteefjes maakte.

« Nog meer kaneel, » instrueerde Oliver.

‘Je bent zes,’ zei ik tegen hem. ‘Jij bent niet de chef-kok.’

Mevrouw Adele glimlachte in haar mok.

“Ik denk dat het goed met hem gaat.”

‘Celia heeft hem een ​​jaar lang gratis ijs beloofd,’ zei ik. ‘Zijn beoordelingsvermogen is aangetast.’

Oliver keek naar mevrouw Adele.

“Ik denk dat mama ook wel wat ijs kan gebruiken.”

Mevrouw Adele lachte, en plotseling voelde de keuken warmer aan.

Toen ging haar telefoon.

Ze keek naar het scherm.

“Het is Elias.”

‘Zet hem op de luidspreker,’ zei ik zachtjes. ‘Je hoeft dit niet alleen te doen.’

Ze antwoordde.

“Elias?”

“Tante Adele, ik zag Brookes bericht. Ik dacht dat het elektriciteitsprobleem was opgelost.”

Mevrouw Adele keek ons ​​aan en vervolgens weer naar de telefoon.

“Ik lag onder dekens begraven in mijn eigen huis.”

Stilte.

‘Het spijt me,’ zei Elias. ‘Ik wist het niet.’

Ik legde de spatel neer.

“Elias, dit is Carmen. Je tante zat drie dagen zonder stroom.”

‘Ik heb één bericht gemist,’ zei hij stijfjes.

“En een verlopen creditcard. En de e-mails. En het feit dat ze eenentachtig is en alleen woont.”

Hij ademde uit.

“Ik zei dat het me speet.”

“Ik heb je gehoord. Maar sorry zeggen lost het probleem niet op. Hoe zit het met haar ziektekostenverzekering? Medicijnen? Onroerendezaakbelasting? Is dat allemaal ook online te regelen?”

Opnieuw een stilte.

Mevrouw Adele reikte naar mijn hand.

‘Als je haar wilt helpen,’ zei ik, ‘doe dat dan. Als je te druk bent om ernaar te kijken, ga ik deze week met haar zitten en zetten we alles om in een systeem dat ze begrijpt.’

Elias’ stem werd zachter.

‘Tante Adele, is dat wat je wilt?’

Mevrouw Adele kneep in mijn hand.