En mijn vader had geen idee dat zijn feestvreugde op het punt stond een afrekening te worden.

We keerden samen terug naar de receptie. Papa zag ons meteen en glimlachte opgelucht.

“Daar ben je dan. Ik begon me al zorgen te maken.”

‘We moeten praten,’ zei ik.

Zijn glimlach verdween. « Kan het even wachten? »

« Nee. »

De gesprekken in de buurt verstomden. Laura verstijfde.

Mijn broer stapte naar voren. « Mama wist ervan. Van alles. »

‘Wat wist je?’ vroeg papa.

Ik tilde de envelop op. « Ze wist van jou en haar zus. Ze wist van het kind. En ze wist waarom je gebleven was. »

Laura fluisterde zijn naam.

« Stop. »

Vader liet een korte lach horen. « Je vergist je. »