Dat vond ik grappig. « Een familiebezit? Ik heb dit huis met mijn eigen salaris gekocht. Mijn naam staat als enige op de eigendomsakte. »
Mijn moeder kwam in beeld, haar gezicht gespannen van de bekende morele verontwaardiging. « Claire, laat dit niet escaleren. Je vader probeert een probleem op te lossen. »
“Voor Madeline.”
« Voor de familie, » corrigeerde Sandra.
Madeline rolde met haar ogen. « Kunnen we dit niet te dramatisch maken? Papa zei dat hij het je in de loop der tijd zou terugbetalen. »
Ik klemde de telefoon steviger vast. « Met welk geld? »
Dat maakte haar sprakeloos.
Want iedereen die op die veranda stond, wist dat er geen vergoeding zou komen. Mijn vader had al bijna een miljoen dollar aan haar eerste huis uitgegeven, en de enige reden dat ze hier nu waren, was omdat ze geen subtielere manieren meer hadden om haar te steunen.
De slotenmaker verplaatste zich. « Meneer, » zei hij, hoorbaar via de microfoon van de camera, « als dit niet uw eigendom is, kan ik er niet aankomen. »
Goede man.
Mijn vader haalde een map tevoorschijn en zwaaide ermee als bewijs. « Ik ben haar vader. »
De slotenmaker bewoog zich niet.
Ik opende de intercom via mijn beveiligingsapp. « Dit is de huiseigenaar. U heeft geen toestemming om dit pand te betreden, de sloten te vervangen of het terrein te betreden. Verlaat het pand onmiddellijk. »
Madeline mompelde iets binnensmonds.
