Hoofdstuk 4: Het tij keren
Toen ik L’Artiste d’Or binnenstormde , hing er een dikke laag van de geur van dure sigaren en oordeel. Binnen enkele seconden was ik bij mijn moeder en trok haar in een omarmende beweging. Ze trilde zo hevig dat haar tanden klapperden.
‘Het spijt me,’ fluisterde ze in mijn schouder. ‘Het spijt me zo, Evie.’
‘Durf je excuses niet aan te bieden,’ zei ik.
Een man in een strak zwart pak kwam op ons af. Op zijn naamplaatje stond Monsieur Girard, Algemeen Directeur . Hij keek ons aan met die geoefende, aristocratische minachting die je in chique etablissementen vaak ziet om « het verkeerde soort mensen » te weren.
‘Is er een probleem met de schikking?’ vroeg hij, zijn stem een laag, dreigend gezoem.
‘Er is geen probleem met de schikking,’ zei ik, terwijl ik opstond en hem in de ogen keek. ‘Want mijn moeder is niet degene die de schikking treft.’
Girard trok een wenkbrauw op. « De groep waarmee ze was, gaf aan dat zij verantwoordelijk zou zijn. »
‘Dan heeft het gezelschap tegen je gelogen,’ zei ik. ‘Wie heeft de reservering gemaakt?’
Hij aarzelde even en liep toen terug naar een computerterminal. « De reservering is gemaakt door een mevrouw Karen Everett . In onze eerste notities staat deze gemarkeerd als een ‘door de gastheer betaalde’ gebeurtenis. »
« En heeft mevrouw Everett een creditcard opgegeven om die reservering vast te leggen? »
Hij keek naar het scherm, zijn uitdrukking veranderde van minachting in een vleugje professionele bezorgdheid. « Dat heeft ze gedaan. Er staat een zwarte bedrijfscreditcard geregistreerd als garantie. »
‘Gebruik het dan,’ zei ik.
« Ik vrees dat ik het eindtotaal niet kan verwerken zonder de aanwezigheid van de kaarthouder als deze het pand onder omstreden omstandigheden heeft verlaten, » zei hij voorzichtig.
‘Bel haar dan,’ beval ik. ‘Bel het nummer in het dossier. Zeg haar dat als deze rekening niet onmiddellijk wordt betaald, ik de politie ga bellen om aangifte te doen van ‘eten zonder te betalen’ door de familie Everett . Ik heb de sms’jes waarin ze mijn moeder uitnodigde. Ik heb de tijdstempels van haar vertrek. Ik zal ervoor zorgen dat de lokale media precies weten hoe de Everetts hun gasten behandelen in L’Artiste d’Or .’
Girard keek naar mijn moeder – kwetsbaar en met een gebroken hart – en vervolgens naar mij. Hij zag het vuur in mijn ogen. Hij besefte dat ik geen meisje was dat bang was voor een chique kamer. Ik was een dochter die te ver was gedreven.
‘Wacht u alstublieft hier,’ zei hij.
Vijf minuten verstreken. Mijn moeder hield mijn hand vast, haar greep als een bankschroef. Toen ging de telefoon op de receptie. Girard nam op, sprak met lage, dringende stem en kwam toen terug naar ons.
‘ Mevrouw Everett is onderweg terug,’ zei hij, zijn stem nu zonder enige neerbuigende ondertoon. ‘Ze zegt dat er een… misverstand was met de dienst.’
Toen Karen tien minuten later weer door die deuren liep, zag ze er niet uit als een societyfiguur. Ze zag eruit als een in het nauw gedreven dier. En ze was niet alleen. Haar zussen liepen achter haar aan, hun gezichten waren een afspiegeling van pure, onvervalste woede.
