Spoel door naar het heden. Hij is ouder, zijn investeringen zijn gekelderd, hij staat er financieel niet zo goed voor, en opeens vraagt hij me om weer langs te komen. Na een decennium van absolute stilte wil hij dat ik weer deel uitmaak van de familie, dat ik naar de zondagse diners kom, en in feite wil hij dat ik alles vergeef en vergeet. Mijn moeder blijft me bellen en dringt er bij me op aan om het verleden los te laten en de verstandigste te zijn. Maar ik kom niet af van het pijnlijke gevoel dat hij haar als boodschapper gebruikt en haar onder druk zet om contact te zoeken, omdat zijn trots hem niet toestaat mij rechtstreeks om geld te smeken. Het doet diep pijn dat ze lijkt over te slaan hoezeer ik degene ben geweest die haar al die jaren heeft gesteund—niet hij.
Ik wil niet dat mijn moeder het gevoel heeft klem te zitten, gedwongen om te kiezen tussen haar man en haar kind, maar ik weiger ook ronduit om mee te spelen in zijn waanvoorstelling van het verhaal waarin hij de eer opstrijkt voor mijn levenswerk. Het maakt me boos, een diepe, innerlijke woede, en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat contact zoeken alleen maar voeding zou geven aan dat valse, egoïstische verhaal.
Wekenlang heb ik getwijfeld over deze vragen: Ben ik onredelijk als ik helemaal geen contact met hem wil, zelfs als dat mijn moeder teleurstelt? Of moet ik het gewoon pikken omwille van haar?
Tegen beter weten in brak het schuldgevoel me uiteindelijk op. Ik stemde ermee in om met hen te gaan eten in een rustig, chic restaurant in het centrum—op mijn kosten natuurlijk.
