Ik zat daar lange tijd, met mijn duim op de rand van de Polaroid, om hem op te warmen.
Daarna ging ik naar binnen en legde Michaels brief op de keukentafel, waar hij hoorde.
‘Je hebt me niet alleen opgevoed,’ zei ik zachtjes. ‘Je hebt me uitgekozen. Elke keer weer. En nu mag ik kiezen hoe dit verhaal afloopt.’
Mijn koffer stond ingepakt bij de deur. Morgen zou ik beginnen met de procedure om zijn naam weer op mijn geboorteakte te laten zetten. Ik had al contact opgenomen met de gemeente.
Het ging niet om papierwerk.
Het ging om de waarheid.
Het ging erom de man op te eisen die nooit wegging, zelfs niet toen anderen erop stonden dat hij dat wel zou doen.
Hij heeft niet alleen een belofte nagekomen.
Hij heeft een nalatenschap opgebouwd.
Voor mij.
En nu was ik eindelijk sterk genoeg om het voort te zetten.
