De eettafel glansde van kristal en zilver. Alles was perfect, tot in de puntjes verzorgd. Emma liep nerveus heen en weer, terwijl Jake de rol van galante gastheer perfect vervulde.
‘Nou, Frank,’ zei Claire, terwijl het eerste gerecht, een delicate prei-aardappelsoep, werd geserveerd. ‘Jake vertelde ons dat je een soort… bedrijf… had voordat je met pensioen ging.’ De pauze voor ‘bedrijf’ was een subtiele, perfect geplaatste belediging.
« Advies over internationale handel, » zei ik, terwijl ik haar aankeek.
‘Hoe… praktisch,’ antwoordde ze met een dunne, afwijzende glimlach.
En toen hoorde ik de eerste Franse woorden. Claire draaide zich naar haar man, Pierre, en mompelde, nauwelijks haar lippen bewegend, haar ogen nog steeds op mij gericht: « Il ressemble à un simple ouvrier. » Hij lijkt op een eenvoudige arbeider.
Pierre deed niet eens de moeite om zijn stem te verlagen. « C’est ce qu’il est, n’est-ce pas? Un provincial. » Dat is hij toch? Een provinciaal.
Ik at mijn soep verder op, mijn gezichtsuitdrukking onveranderd, alsof ik geen enkele venijnige lettergreep had begrepen. Maar dat had ik wel. En ik onthield ze allemaal. Het echte diner, wist ik, stond op het punt te beginnen.
De soep stoomde zachtjes in de porseleinen kom, geparfumeerd met prei en room. Emma, mijn lieve, nietsvermoedende dochter, kletste over een nieuw project bij haar marketingbureau. Jake zorgde ervoor dat de dure wijn bleef stromen, de perfecte, attente gastheer. En aan hun kant van de tafel leunden Pierre en Claire naar elkaar toe, hun lichamen vormden een klein bolwerk van superioriteit, en vervolgden hun beoordeling van mij in een taal die zij als hun persoonlijke schild beschouwden.
Claires blik gleed over mijn eenvoudige donkerblauwe stropdas, en vervolgens over mijn gezicht. « Au moins, il est propre, » mompelde ze tegen Pierre. Tenminste, hij is schoon.
‘Neem deel aan een interessant gesprek,’ antwoordde Pierre met een laag, verveeld gerommel. Verwacht geen interessant gesprek.
Emma glimlachte me toe vanaf de andere kant van het bloemstuk. « Is de soep lekker, pap? Moet er nog wat zout in? »
‘Het is perfect, schat,’ zei ik. En dat was het ook. De soep was heerlijk.
Clare keek naar mijn hand toen ik mijn wijnglas ophief. « Il tient son verre comme un paysan, » merkte ze op. Hij houdt zijn glas vast als een boer.
Pierre’s mond vertrok in een wreed glimlachje. “La génétique est une koos verschrikkelijk.” Genetica is iets verschrikkelijks.
Het bestek rinkelde zachtjes toen de cateraar, een jonge vrouw met een nerveuze uitdrukking, de volgende gang neerzette. Jake boog zich dichter naar zijn ouders toe, zijn stem een geoefend, samenzweerderig gefluister. « Je vous l’avais dit, il est inoffensif. » Ik zei toch dat hij onschadelijk is.
Het hoofdgerecht werd geserveerd: een prachtig stuk gebakken zalm, geurig met rozemarijn en boter. Ik sneed er langzaam en methodisch in, zoals ik vroeger contracten regel voor regel, clausule voor clausule doornam, terwijl de aanwezigen mijn stilte aanzagen voor afwezigheid, mijn rust voor een gebrek aan intelligentie.
‘C’est une perte de temps,’ zei Pierre, terwijl hij met een afwijzende handbeweging een hinderlijke vlieg wegjoeg. Dit is tijdverspilling.
‘Heb geduld, mijn liefste,’ antwoordde Claire, terwijl ze haar mondhoek afveegde met een linnen servetje. Jake heeft een plan.
Een plan. Dat woord hing in de lucht. Dit was niet zomaar een informeel familiediner. Dit was een operatie.
