Toen ik eindelijk thuiskwam, voelde ik me duizelig maar hoopvol. Het huis rook naar citroenreiniger en Lisa had mijn favoriete kippensoep gemaakt.
Na een dutje ging ik naar boven om mijn weekendtas uit te pakken. Toen merkte ik dat er iets niet klopte. Het sieradendoosje stond niet op de commode. Ik opende alle lades en keek zelfs onder het bed. Niets.
Ik liep de trap af en probeerde mijn stem kalm te houden. « Lisa, weet jij waar mijn sieradendoosje is? »
Ze keek verward op van de keukentafel. « Het zou op je dressoir moeten liggen, toch? »
“Het is weg. Ik heb overal gezocht.”
Ze stond meteen op en volgde me naar boven. We doorzochten de hele kamer, keken in kasten, achter boeken, onder Winstons bed. Nog steeds niets.
‘Denk je niet dat het tijdens het schoonmaken is verplaatst?’ vroeg ze, terwijl ze op haar lip beet. ‘Misschien heeft Nick het ergens veiliger neergelegd?’
Ik aarzelde even. Mijn maag draaide zich om, maar ik knikte.
Ik heb er overal in huis naar gezocht, totdat ik een dag later besloot het rechtstreeks aan mijn schoonzus te vragen.
Nick stond buiten in de garage en deed alsof hij iets onder de motorkap van zijn gammele truck aan het repareren was. Toen hij me zag, veegde hij zijn handen af en glimlachte.
“Hé mam. Hoe gaat het?”
‘Nick,’ zei ik, terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg, ‘weet jij waar mijn sieradendoosje is?’
Zijn glimlach verdween een beetje. « Uw sieradendoos? »
“Ja. Die houten op mijn dressoir. Die is weg.”
Hij aarzelde even en haalde toen zijn schouders op. « Ik dacht dat je zei dat we een deel van de oude spullen konden verkopen. Ik had het geld nodig en, tja… ik dacht dat je het wel zou begrijpen. »
Mijn oren suizden. Ik voelde mijn hart in mijn nek bonzen.
