Ik voelde me misselijk toen de herinneringen zich in mijn hoofd afspeelden, vooral Dianes voortdurende geruststellingen dat alles wat ze deed in het belang van de familie was.
‘Waarom zou de bankier me zeggen te rennen in plaats van gewoon de beveiliging te bellen?’ vroeg ik.
Anthony antwoordde dat de bankier het fraudeteam en de beveiligingsmedewerkers al had ingelicht, maar dat hij, als hij bepaalde documenten had ondertekend, mogelijk als medeplichtige aan de financiële fraude zou zijn aangemerkt.
Agent Lawson vroeg me vervolgens of ik bereid was hen te helpen Diane lang genoeg aan de praat te houden zodat de rechercheurs het laatste bewijsmateriaal konden verzamelen.
Mijn ouders protesteerden meteen en praatten door elkaar heen, maar de agent wachtte rustig af tot het stil was in de kamer.
« Als ze er met dat geld vandoor gaat, » legde Lawson uit, « verliezen alle slachtoffers die aan haar beleggingsfonds verbonden zijn alles. Jij bent de enige die ze nog volledig vertrouwt. »
De gedachte aan mijn man Tyler bleef maar door mijn hoofd spoken, omdat hij er nog steeds van overtuigd was dat zijn moeder alleen maar streng was met geld en niet in staat was tot grootschalige fraude.
Na enkele lange seconden knikte ik langzaam.
‘Als ik u help om dit te stoppen en mijn naam schoon te houden,’ zei ik, ‘dan zal ik het doen.’
Drie minuten later belde Diane me op.
‘Grace, waar ben je?’, vroeg ze scherp. ‘De manager zei dat je de bank uit bent gerend. Besef je wel hoe ik er daardoor uitzie?’
Ik deed alsof ik me schaamde toen ik naar de onopvallende FBI-auto keek die voor het huis van mijn ouders geparkeerd stond.
‘Ik had een maagprobleem en raakte in paniek,’ zei ik snel. ‘Het spijt me.’
Ze zuchtte ongeduldig voordat ze me opdroeg haar te ontmoeten bij een groter filiaal in het centrum, waar het personeel volgens haar belangrijke klanten efficiënter zou kunnen helpen.
Een uur later zat ik in een privévergaderruimte met een klein microfoontje dat onder mijn kraag was geplakt, terwijl agent Lawson en een andere onderzoeker zich buiten de glazen wanden voordeden als bankmedewerkers.
Diane kwam vlot binnen met haar handtas in de hand en met dezelfde zelfverzekerde glimlach op haar gezicht.
‘Deze banken doen alsof ze nog nooit een grote cheque hebben gezien,’ klaagde ze terwijl ze ging zitten. ‘Laten we nu afmaken waar we aan begonnen zijn.’
Ze schoof een map over de tafel en wees naar de handtekeningregels.
