De bloemen in de vaas waren nog steeds verwelkt.
Een kussen lag scheef.
Een van de wieltjes van Lorraines koffer had krassen op de vloer bij de ingang veroorzaakt.
Maar het appartement was weer stil.
Dat was de les.
Mensen zoals Daniel en Lorraine nemen je leven niet in één keer af. Ze beginnen met aannames. Een sleutel. Een map. Een vervalste handtekening. Een moeder in je ochtendjas. Ze vertrouwen op verwarring, schuldgevoel en huiselijke druk om je te laten focussen op de belediging, terwijl ze de onderliggende structuur afbreken.
De slimste zet is niet altijd de luidste.
Soms lukt het om ze binnen twee minuten naar buiten te krijgen.
Vervolgens ontmantel je het echte plan voordat ze beseffen dat je het hebt ontdekt.
