Deel 2

Het was verrassend eenvoudig om Lorraine eruit te krijgen.

De gebouwbeheerder, een nauwgezette vrouw genaamd Anita die me had gefeliciteerd toen ik de koop van het appartement had afgerond, arriveerde met twee bewakers, en één blik op de eigendomsgegevens op haar tablet was genoeg. Lorraine probeerde alle mogelijke tactieken – verontwaardiging, tranen, woede, de gebruikelijke « Ik ben zijn moeder »-uitspraak waar mensen zoals zij op terugvallen als de juridische aspecten dreigen te wankelen. Anita antwoordde met een zin die ik me nog steeds herinner wanneer ik geruststelling nodig heb.

« Mevrouw Whitmore, uw relatie met een man die geen eigenaar is van dit pand is irrelevant. »

Perfect.

Ze werd naar buiten begeleid terwijl ze schreeuwde dat Daniel « dit zou oplossen » en dat ik « geen idee had welke documenten al waren ondertekend ».

Die zin is me altijd bijgebleven.

Geen idee welke documenten al waren ondertekend.

Interessant.

Omdat Lorraine niet slim genoeg was om goed te liegen. Ze verraadde de waarheid altijd per ongeluk als ze boos genoeg was.

Nadat ze haar hadden verwijderd en ik de sloten had vervangen terwijl Anita er nog was, ging ik meteen naar Daniels studiekamer. Niet zijn kantoor – die naam had hij in mijn ogen nooit verdiend. Gewoon het kleine bureau waar hij half afgemaakte presentaties, achterstallige creditcardrekeningen en dure pennen uitspreidde, pennen waarvan hij dacht dat ze hem bekwamer deden lijken dan hij was.

De lade zat op slot.

Ook interessant.

Daniël deed nooit iets op slot, tenzij hij ervan overtuigd was dat er nog genoeg tijd was om van de leugen te genieten.

Ik heb de reservesleutel uit mijn kluis gebruikt.

Binnenin bevond zich een blauwe map met het opschrift Transfer / Mother.

De eerste pagina deed de kamer kantelen.

Daniel had een beperkte eigendomsmachtiging vervalst met behulp van een gescande kopie van mijn handtekening uit een oud herfinancieringspakket. Geen volledige eigendomsoverdracht – zo bedreven was hij niet – maar een valse bewoningsvergunning en een machtiging tot toegang, bedoeld om Lorraine aan te wijzen als ‘beheerder van het appartement’ terwijl ik ‘tijdelijk elders’ was. De formulering was zo onhandig dat het me beledigde, maar tegelijkertijd zo professioneel dat als het bij de verkeerde bank, verzekeraar of nutsbedrijf terechtkwam voordat ik terugkeerde, het wekenlange administratieve chaos kon veroorzaken.

Dat was nog steeds niet het ergste.