Later, toen iedereen aan tafel zat, barstte ze plotseling in tranen uit toen ze het cadeautje zag dat ik naast haar stoel had gelegd. Het was een babydekentje, een exacte replica van degene die ze als kind had gehad. Maanden eerder had ze terloops verteld hoeveel ze ervan hield en hoe verdrietig ze was geweest toen ze het kwijt was geraakt. Ik had wekenlang gezocht naar hetzelfde patroon en dezelfde stof, in de hoop haar te verrassen met iets dat echt iets voor haar betekende. Ze keek oprecht geschokt en na een tijdje verontschuldigde ze zich voor haar eerdere reactie.
Ik waardeerde de excuses, maar de pijn van wat er gebeurd was bleef hangen. Dat ik in het openbaar, voor familie en vrienden, werd aangesproken op een moment van opwinding, gaf me een gevoel van schaamte en onwaardigheid. Ik had nooit de intentie gehad om haar iets af te nemen, maar het voelde alsof ik constant op eieren liep, bang dat zelfs de kleinste misstap verkeerd zou worden opgevat.
