De kamer werd verstikkend. Mijn schoonmoeder klemde de baby vast, mijn schoonvader stond als versteend in de deuropening, terwijl het zweet op het voorhoofd van mijn man parelde.
Ik stapte naar voren en riep bijna:
— Geef het toe! Dit kind is van jou, hè?!
Na een lange stilte knikte hij uiteindelijk.
Mijn hart is verbrijzeld. Al mijn liefde, mijn vertrouwen, mijn offers zijn tot as verbrand.
Een wrange lach ontsnapte me:
— Dus al die jaren was ik slechts een marionet, terwijl jij een dubbelleven leidde: mijn echtgenoot, en de vader van het kind van een andere vrouw.
Hij snelde op me af en greep wanhopig mijn hand vast:
— Luister alsjeblieft naar me, het is niet wat je denkt… Ik wilde het je vertellen, maar—
Ik trok mijn hand weg, mijn ogen vol woede:
— Niet wat ik denk!? Wat dan? Is deze baby uit de lucht gevallen?
