Mijn man overleed op onze 28e huwelijksverjaardag. Een paar dagen later kwam mijn dochter naar me toe en zei: ‘Mam, papa heeft dit de dag voordat hij overleed onder mijn appartementdeur gelegd.’
« Arthur heeft me onder druk gezet om de kantjes eraf te lopen en het programma stop te zetten, maar ik kon het niet laten gebeuren dat die kinderen hun toekomst zouden verliezen. »
Arthur, de zakenpartner van Michael.
Een van onze oudste vrienden.
« Ik weet dat hij vermoedt dat ik geld heb overgemaakt, » vervolgde Michael. « Mocht er iets met me gebeuren, zoek dan naar het grootboek in de kluis in de garage. »
Een koud gevoel verspreidde zich door mijn lichaam.
Michael beantwoordde de vraag zelf.
Mijn man boog zich dichter naar de camera.
« Je vraagt je misschien af, maar ik kon dit niet thuis laten. Arthur heeft sleutels van het kantoor, toegang tot de administratie van de winkel en hij is al eerder in ons huis geweest. Als er iets met me zou gebeuren, zou hij weten waar je als eerste zou moeten zoeken. Maar Sarah was niet thuis. »
Dat baarde me zorgen, maar ik bleef luisteren.
« Niemand wist dat haar appartement dagenlang leeg zou staan. Ik dacht dat dit de veiligste plek was om dit te verbergen totdat je er klaar voor was om het te zien. Als Arthur erachter komt wat ik weet, zal hij proberen het te verzwijgen. »
Toen eindigde de video en werd het scherm zwart.
Dat baarde me zorgen.
Sarah keek me langzaam aan.
« Wat moeten we doen? »
Ik staarde naar de telefoon in mijn hand.
Toen stond ik op.
« We gaan naar de garage. »
***
Het miezerde nog steeds toen we bij de garage van mijn man aankwamen.
Binnen in het kantoor brandden de lichten.
Arthur was erbij.
Hij keek geschrokken toen we binnenkwamen.
‘Martha? Sarah?’ vroeg hij voorzichtig. ‘Wat doen jullie hier?’
« Wat moeten we doen? »
Ik kwam dichterbij.
« Ik wil de waarheid weten over Michaels remmen. »
Arthur sloeg zijn armen over elkaar.
« De onderzoekers hebben alles al uitgelegd. »
« Ik wil uw uitleg. »
Zijn kaak spande zich lichtjes aan.
« Michaels auto had onderhoudsproblemen, » beweerde Arthur.
« Dat is niet waar. »
« Hij wist dat de remmen meer onderhoud nodig hadden, » vervolgde de zakenpartner van mijn man.
Ik verstijfde.
« Wat? »
« Ik wil uw uitleg. »
Arthur wreef over zijn voorhoofd.
« Ik had hem eerder die week verteld dat ze er nog niet klaar voor waren, maar Michael stond erop om toch zelf te rijden. »
Er klopte iets niet.
Alles verliep te soepel, misschien zelfs te gemakkelijk.
