De volgende dag vertrok hij.
Geen uitleg. Geen verantwoordelijkheid. Gewoon weg.
Hij nam de telefoon niet meer op. Hij reageerde niet meer op berichten. Hij verdween net zo gemakkelijk uit ons leven als uit ons huwelijk.
Maar Elena wist het niet.
Ze bleef maar naar hem vragen. Ze glimlachte als ze zijn naam noemde. Ze vroeg zich af wanneer hij op bezoek zou komen.
En ik bleef voor haar zorgen.
Ook al had ze me nooit echt geaccepteerd. Ook al had ze me jarenlang bekritiseerd.
Omdat iemand het moest doen.
Een week later belde ik hem.
‘Ik breng je moeder naar je toe,’ zei ik kalm. ‘Nu ben jij aan de beurt.’
Hij zweeg.
