De kosten van de invoerrechten
De stem van mijn moeder trilde. ‘Je hebt alles gemist, Alex. Verjaardagen. Feestdagen. Allemaal door… geheimhouding?’
‘Allemaal uit plichtsbesef,’ zei ik zachtjes. ‘Maar ik ben nooit gestopt met aan thuis te denken.’
Mijn vader stak eindelijk zijn hand uit en legde die op mijn schouder. ‘Laten we je dan op een gepaste manier naar huis brengen,’ zei hij.
En voor het eerst in jaren voelde ik rust.
Broers weer
Later die avond vond Ethan me bij de kade. De oceaan was kalm en weerkaatste het maanlicht als glas.
‘En wat nu?’ vroeg hij zachtjes.
‘Ik ben met pensioen,’ zei ik. ‘Voorgoed deze keer.’
Hij glimlachte flauwtjes. « Misschien is het dan tijd dat we ophouden als soldaten te leven en beginnen als broeders. »
Ik glimlachte terug. « Dat zou ik wel willen. »
