« Geen enkele man wil je nu nog, met een kind! Je had voor mij moeten kiezen! Lijd nu maar! »
« Geen enkele man zal je meer willen
nu je een kind hebt! »
De daaropvolgende twee jaar was het volkomen stil. Geen telefoontjes, geen bezoekjes, geen cent aan pensioen.
Ik werkte me een slag in de rondte met twee banen, terwijl ik tegelijkertijd probeerde een aanwezige moeder te zijn. Ondertussen vertelden gemeenschappelijke vrienden me dat Chris het goed naar zijn zin had.
« Oh, hij is in Miami met een meisje dat half zo oud is als hij, » vertelde een van hen me in de supermarkt.
« Heb je het gehoord? Hij heeft een schitterende rode sportwagen gekocht, » vertelde een ander me aan de telefoon.
Ik had twee banen
en probeerde tegelijkertijd een aanwezige moeder te zijn.
« Nu reist hij door Europa! Hij zegt dat hij nog nooit zo gelukkig is geweest! » riep de laatste, bijna jaloers.
Ik heb zo vaak in mijn kussen gehuild dat ik de tel kwijt ben geraakt. Ik dacht dat zijn laatste vloek, « Lijd nu maar, » werkelijk was uitgekomen.
Toen veranderde er iets.
Ik vond een nieuwe baan, die goed genoeg betaalde om mijn tweede baan op te zeggen. Een jaar later begon ik met avondlessen.
Ondertussen werd mijn dochter het meest stralende en fascinerende deel van mijn leven. Ze was een lachend, vrolijk meisje dat me nodig had.
En het feit dat ze me nodig had, betekende dat ik geen recht had om te falen.
Ze had me nodig,
en dat betekende dat ik me geen mislukking kon veroorloven.
