Mijn zoon alleen opvoeden: tussen kracht en uitputting
Nadat hij vertrokken was, had ik geen tijd om in te storten. Mijn zoon had me nodig, en ik koos ervoor om door te gaan ondanks de pijn. De eerste paar jaren waren de moeilijkste van mijn leven. Tussen doktersafspraken, slapeloze nachten en papierwerk door voelde ik me soms alsof ik op het punt stond in te storten. Toch kon ik niet opgeven. Ik leerde sterk te zijn zonder dat ik daar bewust voor koos, te glimlachen, zelfs als ik uitgeput was, en mijn kind te verdedigen in een wereld die zijn anders-zijn niet altijd begreep. Elke dag was een uitdaging, maar ook een bewijs van mijn immense liefde. Ik bouwde ons leven stap voor stap op, zonder ooit achterom te kijken. Ik hield vast aan hem, wat er ook gebeurde.
