Mijn dochter belde me onverwachts. « We vertrekken morgen. Het strandhuis is al verkocht. » Ik liet een stilte vallen voordat ik antwoordde: « Maar je bent één detail vergeten. » Ze lachte ongemakkelijk. « Wat bedoel je? » Ik lachte ook – wetende dat morgen niets meer zou gaan zoals ze verwachtte.

‘Je hebt iets getekend wat niet van jou was,’ antwoordde ik. ‘En dat heeft gevolgen.’

Ze probeerde zich te verdedigen – ze zei dat ze het geld nodig had, dat de reis belangrijk was, dat ik het huis nauwelijks meer gebruikte. Ik verhief mijn stem niet.

‘Ik heb je nooit verteld dat het van jou was,’ zei ik zachtjes. ‘Ik heb je alleen niet gecorrigeerd.’