Ik lachte en antwoordde: « Tuurlijk. »
Dat was het allerlaatste moment voordat alles brak. Hij duwde me achterover – en toen liet hij me gewoon los.
Er was geen tijd om te schreeuwen of hem vast te grijpen. Er was alleen die misselijkmakende, gewichtloze seconde voordat het koude water me volledig opslokte. De schok van de impact ontnam me de adem. Mijn jurk zwol onmiddellijk op, werd zwaar en trok me naar beneden. Toen ik eindelijk boven water kwam, brandde de mascara in mijn ogen, plakte mijn haar aan mijn gezicht en kleefde de natte stof nutteloos aan mijn lichaam.
En toen hoorde ik het: het gelach.
Mijn man – de man met wie ik net getrouwd was – lag dubbel van het lachen, zo hard dat hij nauwelijks kon staan. Zijn vrienden gaven hem high-fives en riepen: « Dat was legendarisch! » Iemand anders riep: « Dit gaat viraal! » Hij klapte in zijn handen en riep terug: « Helemaal de moeite waard! »
Ik stond daar, doorweekt en vernederd. Ik werd omringd door geschokte kreten en een zee van telefoons die recht op mij gericht waren. Gasten die ik nauwelijks kende staarden me in verbijsterde stilte aan. Mijn hart brak niet alleen, het spatte in duizenden stukjes uiteen. Ik voelde me dom, klein en volkomen verraden.
