Ik haalde opgelucht adem, een adem die ik al een half jaar had ingehouden. Ik ging weer zitten.
‘Dat is een geweldige worm, pinda,’ riep ik terug.
Mia rende weg om een pot te zoeken.
Ik pakte mijn boek, maar mijn blik dwaalde af naar de rand van het bos. De angst verdween nooit helemaal. Ik wist dat de rechtszaak eraan kwam. Ik wist dat ik Sarah en Frank weer onder ogen zou moeten zien. Ik wist dat het internet nooit echt vergeet.
Maar ik wist ook nog iets anders.
Ik had mijn hele leven passief geleefd, vertrouwend op het systeem, vertrouwend op mijn familie. Ik was een schaap geweest dat tussen de wolven leefde.
Niet meer.
Elke keer als we de stad in gingen, hield ik de omgeving in de gaten. Ik lette op de mensen met hun telefoons. Ik lette op de manier waarop vreemden naar haar keken. Ik was paranoïde, ja. Maar ik was voorbereid.
Ik was niet langer alleen haar vader. Ik was haar muur. Ik was het monster waar andere monsters bang voor waren.
Mia ging op het gras zitten en begon te tekenen in een schetsboek. Ik liep naar haar toe om te kijken wat ze aan het maken was.
Het was een tekening van een meisje, getekend als een stokfiguur. Naast haar stond een gigantische man, ook getekend als een stokfiguur, die een enorm schild vasthield. Het schild beschermde het meisje tegen zwarte strepen die uit de lucht vielen.
‘Dat ben jij, papa,’ zei Mia, wijzend naar de reus. ‘Jij stopt de regen.’
Ik raakte het papier aan. Mijn zicht werd wazig.
Ik was mijn vrouw kwijt. Ik was mijn carrière kwijt. Ik had mijn geloof in de mensheid verloren.
Maar als ik naar die tekening kijk, de wind door de bomen hoor ruisen en mijn dochter zie, helemaal onder de modder en volkomen veilig…
Ik wist dat ik de enige wedstrijd die er echt toe deed, had gewonnen.
