Ik heb geen foto van mijn moeder aan de muur hangen.
Ik merk steeds vaker dat dit me niet stoort.
De muur behoort aan Patricia. De foto’s vertellen haar verhaal, het verhaal dat ze zelf wilde vertellen, het verhaal dat voor haar waarheid moest zijn.
Ik heb negenentwintig jaar lang geprobeerd om in dat verhaal te passen, om de juiste hoeveelheid ruimte erin in te nemen, om zichtbaar genoeg te zijn om gezien te worden, maar klein genoeg om geen bedreiging te vormen.
Ik heb dat specifieke project afgerond.
Ik heb nu mijn eigen muren.
Ik bepaal wat erop komt te staan.
Er is iets wat ik je nog wil meegeven.
Jouw waarde wordt niet bepaald door wie het ziet.
En het gevaarlijkste wat je iemand kunt aandoen die je onderschat, is gewoon doorgaan. Blijven bouwen. Blijven groeien, in stilte, volledig, zonder om hun toestemming of applaus te vragen.
Ze zullen er uiteindelijk wel uitkomen.
Je hoeft er niet bij te zijn als ze dat doen.
