Ik was de enige die de hond van mijn oma meenam toen mijn familie ruzie maakte over de erfenis – en dat gebaar bracht uiteindelijk het familiegeheim aan het licht dat ze me had nagelaten.

Een hond die vergeten is… behalve door mij.

Hoewel sommige familieleden voorstelden het dier ergens anders onder te brengen, weigerde ik pertinent hem in de steek te laten. Zonder aarzeling besloot ik voor deze hond te zorgen, die iedereen leek te willen vergeten.
Deze keuze, zonder berekening of verwachting, leek aanvankelijk een simpel gebaar van genegenheid. Toch zou het het beginpunt worden van een onverwachte ontdekking.