De verloren jaren, onze kinderen, littekens en onze hoop.
Wijzere mensen.
Soms kijkt ze me aan en zegt: “Kun je geloven dat we elkaar weer hebben gevonden?”
En elke keer zeg ik: “Ik ben nooit gestopt met geloven.”
Dit voorjaar gaan we trouwen.
We willen een kleine ceremonie. Alleen familie en een paar goede vrienden. Zij wil blauw dragen. Ik draag grijs.
Want soms vergeet het leven niet wat we moeten afmaken. Het wacht gewoon tot we er eindelijk klaar voor zijn.
Ik zal in het grijs gekleed zijn.
Welk moment in dit verhaal zette je aan het denken? Laat het ons weten in de reacties op Facebook.
Als dit verhaal je aansprak, is hier nog een : Ik trouwde met mijn man, Matthew, in het huis dat hij deelde met zijn overleden vrouw. Maar op onze huwelijksnacht ontdekte ik een brief die aan de binnenkant van mijn nachtkastje was geplakt. Die ontdekking leidde me op een angstaanjagend pad.
