Met lege handen vertrekken… en toch doorgaan.
Ik verliet het ziekenhuis met niets. Geen herinneringen om aan vast te houden, alleen een immense leegte. Ik pakte kleren in die ik nooit zou dragen, stopte met mijn studie en nam vervolgens een reeks uitzichtloze baantjes aan zonder enige overtuiging. Ik ademde nog, ja, maar het ging meer om overleven dan om leven.
De jaren verstreken zo, stil en zwaar. Drie jaar lang ging ik vooruit zonder echt vooruit te kijken, in een leven dat volledig op zijn kop stond.
De ontmoeting die alles veranderde
Op een doodgewone middag, toen ik een supermarkt verliet, riep iemand mijn naam. Ik draaide me om en de tijd leek stil te staan. Het was zij. De verpleegster. Onveranderd. In haar handen een envelop en een foto.
Op de foto stond ik. Zeventien jaar oud. Zittend op dat ziekenhuisbed, mijn blik verdwaald, maar nog steeds overeind. Levend.
Ze legde uit dat ze een ondersteuningssysteem had opgezet voor jonge vrouwen zonder steun, voor degenen die dit soort beproevingen te vroeg meemaken. En ze wilde dat ik de eerste zou zijn die het eens zou proberen.
