Toen gebeurde alles zo snel. Te snel. Te vlug. De felle lichten, de gehaaste stemmen, mijn hart dat wild tekeerging. Ze spraken me toe in medische termen die bedoeld waren om me gerust te stellen, maar niemand zette dit kleine wezentje tegen me in. Hij werd weggehaald, buiten mijn bereik, buiten mijn begrip.
De stilte na de storm
Twee dagen later kreeg ik het nieuws te horen, met een bijna mechanische zachtheid. Ik schreeuwde niet. Ik huilde niet meteen. Ik staarde alleen maar naar de muur, niet in staat te begrijpen hoe iemand iemand kon verliezen die hij of zij nooit echt in de armen had gehouden.
Op dat moment kwam ze de kamer binnen. Een verpleegster, met een kalme blik en langzame bewegingen, alsof ze instinctief wist dat zachtheid kon voorkomen dat een hart volledig zou breken. Ze ging naast me zitten en veegde mijn wangen af zonder onnodige vragen te stellen.
‘Je bent nog jong,’ fluisterde ze tegen me. ‘Het leven is niet met jou geëindigd.’
Ik geloofde haar niet. Geen seconde.
