Er zijn herinneringen die als een onzichtbaar litteken in ons geheugen gegrift staan. Op haar zeventiende dacht ze nog dat ze veilig was voor de moeilijkheden van het leven, en toch veranderde alles in een paar weken. Toen haar partner hoorde van haar zwangerschap, vertrok hij zonder boosheid, zonder te schreeuwen, en liet een stilte achter die zwaarder woog dan welk verwijt dan ook. Ze stond er alleen voor, nog steeds een tiener, en probeerde sterk te zijn, terwijl de angst haar geen moment losliet.
Doen alsof je sterk bent in het licht van steeds sneller verlopende gebeurtenissen
Ze bleef zichzelf voorhouden dat ze er wel doorheen zou komen, dat de liefde later wel zou komen, dat ze hoe dan ook door moest gaan. Maar diep van binnen deed ze maar wat. Zoals veel jonge vrouwen die te vroeg met immense verantwoordelijkheden worden geconfronteerd, deed ze alsof ze het wist, terwijl ze stiekem hoopte op begeleiding. Toen ging alles in een stroomversnelling, te snel: de felle lichten, de gehaaste stemmen, het gevoel dat de grond onder haar voeten wegzakte. Ze spraken medische termen tegen haar die ze nauwelijks begreep, ze zeiden dat ze moest rusten, en bovenal gaven ze haar niet de baby waar ze al maanden in stilte op wachtte.
